หลังจากได้มีโอกาสดูละครภาคดึก...สะเทือนใจ
อะเฮือก!!(ถอนหายใจ)ทำไมมันน้ำเน่าอย่างงี้ล่ะ...
พอจะทราบเป็นทุนเดิมว่าละครนั้นล้วนอิงมาจากเรื่องจริง และเรื่องจริงก็อิงมาจากละคร
ในอดีตเราเองดูด้วยความสะใจ แต่ปัจจุบันทำไมเวลาดูแล้วรู้สึกหดหู่ว่าเรื่องบ้าๆแบบนี้มีในโลกด้วยหรอวะ? ทำไมมันรันทดอดสู ทำไมมันงี่เง่าได้ขนาดนั้น ถึงจะรู้ก็เถิดว่าเรื่องแบบนี้แหละมีอยู่ในโลกของเราจริงๆ แต่มันก็เศร้าใจยังไงไม่ทราบ หรือว่าเราห่างเหินละครน้ำเน่าจนขาดภูมิคุ้มกัน?
????เคยถามตัวเองมั้ยว่าดูละครกันเพื่ออะไร??? แล้วได้อะไรบ้าง???
ครั้งหนึ่งนานมาแล้วเราเคยติดระครช่วงเย็นจนไม่เป็นอันทำการบ้าน(คล้ายว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยดั่งที่เราติดแน่นหนึบหนับกับคอมพิวเตอร์ในขณะนี้)เราเป็นคนหนึ่งที่ไม่ได้ดูละครเพราะพระเอกหรือนางเอกมีใบหน้าที่สวยสดงดงาม แต่เราก็ยังหาคำตอบที่ดีให้กับคำถามนี้ไม่ได้ - -*
บางทีเราดูละครในบางตอนก็เกิดความสงสัยว่า? ไอ้ละครตอนที่เน่าได้ขนาดเนี่ยะเขาเขียนในบท เขียนในนิยายมันจะเป็นยังไงนะ(ความสงสัยของผู้ที่ยังไม่เคยมีโอกาสได้อ่านหนังสือนิยายของไทยที่ถูกสร้างขึ้นมาเป็นละคร)
บันทึกท้ายเรื่อง* วันที่ 20 กันยายน วันเยาวชนแห่งชาติ